Pizza del Born

Als ik moet gokken dan zijn Jolanda en ik op 22 januari 2007 samen naar Barri Gothic gegaan om er souvenirs te kopen en een mooie ring. (Jolanda, heb jij de correcte datum nog in je agenda staan??)
We zijn toen tussen de middag in een gezellige gelegenheid pizza's gaan eten: Pizza del Born. Het ligt in de wijk aan de overkant van Barri Gothic: El Born. aan een pleintje als je vanaf het Picassomuseum loopt.
We waren er volgens mij nét op tijd, zo rond 13.00 uur. Want niet lang daarna liep de tent vól!! Tussen 13.00 en 14.30 uur eet je er twee verrukkelijke pizza-stukken naar keuze (of empanada's óf -en die kunnen we je aanraden- een stuk tonijntaart) met een blikje fris voor het luttele bedrag van € 3.80!!!
Een bar, in de lengte van het al smalle optrekje, en wat hoge tafels met barkrukken eraan waar je gauw een plekje moet bemachtigen. Achter in de zaak, naast de trap is de vitrine waar je je keuze kunt maken. De boel wordt daarna nog in de oven bereid en aan je tafeltje of aan de bar geserveerd.
Het eten was heerlijk en we hebben een poosje gekletst met de Argentijnse jongen achter de bar die zowaar Engels sprak. Leuke knul, beetje een alto, dreads.

De dag daarna bezochten we hem weer, dit keer met Niellen.
De jongen herkende ons meteen, hij begroette ons als oude vrienden. Weer kletsen, dit keer over Amsterdam en stoned worden :)
Omdat ik tussen de middag al gegeten had, bestelde ik een cappuchino -zoals cappuchino hóórt te zijn!- en een stuk chocoladetaart. En die was HEMELS!
Hij vroeg ons wat we in Barcelona deden en we vertelden van het Libelle-project. En ook dat we er voor wilden zorgen dat Pizza del Born op de google-map van casa-Libelle zou komen.
"Weet je wat?" vond hij: "Dan krijgen jullie alledrie een T-shirt van de zaak van mij."
En wij vonden dat een bijzonder lief gebaar (een pyjama is nooit weg, toch??)
Hij ging de trap op en de zoektocht duurde hem úren!! Toen hij uiteindelijk beneden kwam, kregen we ieder een wit T-shirt met het bedrijfslog achterop.
Zelfs voor pyjama was het al niet meer geschikt: zeker 20 keer gewassen, gekrompen en de onderkant lubberde alle kanten uit!!
Wij hebben ons flink gehouden en hem hartelijk bedankt waarna we de zaak uitgeróld zijn!!!
Mercedes was ook blij met de shirts, ze zitten nu in haar poetsmand :)

Desalniettemin: Pizza del Born, dáár moet je echt gaan snacken!!

Tip 2: CASA MILA EN CASA BATLLO

Om meer van Gaudi te kunnen begrijpen is het eigenlijk wel slim om eerst naar Casa Mila te gaan.
Reis per metro naar Passeig de Gracia (lijn paars en/of geel)en loopt die vervolgens op. Je passeert eerst links Casa Batllo maar een blok of twee verder aan de rechterkant bevindt zich Casa Mila.
Je kunt er niet om heen, het is een in het oog springend gebouw: op de hoek maar zonder echte hoeken :)
De entree voor dit moois ligt rond de 8 euro (januari 2007)
Het binnenplein is al de moeite waard om naar te kijken. Ga dan met de lift naar boven. Op de etage waar je uitkomt wordt aan de hand van maquettes veel vertelt over de stijl van Gaudi en wat hem dreef. Deze kennis helpt je verder als je later naar Casa Batllo gaat of ooit nog eens naar Parc Guell.
Ga daarna het dakterras op en je mond valt open.
Voor mijn gevoel staan er ridders op het dak, de helmen op glurend door smalle openingen. Sommige wél en sommige nog lang niet ingelegd met de bekende Gaudi-mozaïk.
Vanaf het gebouw heb je een prachtig uitzicht, in de verte zie je de Sagrada Familia.

Vergeet niet ergens halverwege het gebouw de woonruimtes te gaan bekijken met meubels ontworpen door de meester himself.

Uitgekeken?
Loop dan naar Casa Batllo (spreek uit Batjo), weer een ontwerp van Gaudi.
De entée daar is veel hoger, zo rond de 16-17 euro. Het was het mij méér dan waard want ik weet niet of ik ooit een fraaier huis zag dan dat. Je krijgt hier, net als in Casa Mila trouwens, een audi-gids mee.

Casa Batllo wordt ook wel 'een draak van een huis' genoemd. Een verwijzing naar het dak dat er uit ziet als de ruggenwervel van een draak met de schubben als dakbedekking.
Niets in dit huis is hoekig en iedere kamer heeft ergens vandaan wel daglicht.
Terwijl ik zit te typen, kwijl ik al bijna weer, zoveel indruk heeft deze woning op me gemaakt.
Vergeet niet om via het trappenhuis ook naar het dak te gaan. Er is daar een meditatie-ruimte -anders kan ik het niet noemen- om stíl van te worden.

Als je vroeg van huis bent vertrokken, bestaat de mogelijkheid nog even om langs de modehuizen van naam op de Passig de Gracia te slenteren.
De prijzen daar liggen ver boven mijn budget maar window-shopping is ook wel eens leuk :)

Tip 1: SAGRADA FAMILIA

Vier weken was ik een inwoner van Barcelona, vier weken lang heb ik ongelofelijk mooie dingen gezien.
En wat ik nu zo heel speciaal vond, dat zal ik jullie hier vertellen. Zodat jullie het óók kunnen gaan ervaren.
Wat ik in ieder geval wel weet dat is dat Januari een uitstekende maand is om niet over de toeristen te struikelen.
Geen wachttijden bij de Sagra Familia, geen wachttijden bij het Picasso museum. En bovenal geen verzengende hitte waar ikzelf dus absoluut niet tegen kan!
De tips staan in willekeurige volgorde; de eerste hoeft niet persé de beste te zijn of de laatste de slechtste.

Mijn eerste tip, waar naar alle waarschijnlijk iedere toerist naar toe gaat dat is de Sagra Familia. Dit staat voor Heilige familie.

Men startte met de bouw in 1892 als ik me niet vergis en een jaar later verbond Gaudi zich aan de bouw.
De kerk, of is het een kathedraal, is nu in 2007 nog steeds niet klaar, Dit komt oa door het feit dat men alleen met geld werkt dat door toeristen, gelovigen en particulieren is geschonken. De kerk is nog steeds niet klaar, ik heb een beraming gehoord van 2025 maar daar heb ik een hard hoofd in. Zoals het er uit ziet moet men alweer aan restauratie beginnen van het eerste gedeelte op het moment dat het nieuwste klaar is.
Gaudi was een bijzonder gelovige man en was dertig toen hij aan dit werk begon.

Waarom heb ik zo van deze kerk genoten?
Vooral de vormen spraken me heel erg aan. Ik sprak van organische vormen (amoebes, schelpen, planten) nog voor ik las dat dat ook daadwerkelijk het idee was van Gaudi's stijl.
Het gaf me het gevoel van Art Deco, een kunstrichting die mij naar mate ik ouder wordt, steeds mooier begin te vinden. Wikepedia spreekt vanJugendstill en is dat niet de voorloper van Art Deco??
De buitenkant ziet er vanuit de verte heel pompeus uit maar van dichtbij valt je mond open van de prachtige beelden die het gehéle leven van Jezus uitbeelden.
Persoonlijk spreekt de voorkant me meer aan dan de achterkant die mijns inziens te hoekig en modern is.
Maar het is vooral de binnenkant waar ik sprakeloos bij viel!

Metrostation Sagrada Familia (paarse lijn)

Leuk!! Een interview met Saskia

Even op de link klikken, leuk om te zien en leuk om te horen. Ik heb 'm gedownload, ging het snelst.
Goed gedaan Sas!!

Mango outlet in Barcelona

Mango Outlet

Hier moet de echte koopjesjager naartoe. Mango is een van de meest populaire ketens voor damesmode en in Barcelona is er dus ook een Outlet Store waar de prijzen nog even wat lager zijn dan in de andere vestigingen.
De kleding die ze hebben is weliswaar allemaal van vorige seizoenen maar door de lage prijzen maakt dat niet zo veel uit.

Als maatje-meer raakte ik behoorlijk gefrustreerd in deze winkel: rekken vól prachtige mode en zó betaalbaar!!
Maar ook al staat er maat 42 europees op het labeltje, het paste niet. Iemand met maat 38 had daar wel ingepast :(
De andere vrouwen kochten en kochten en ik moest het laten bij een zomerrok. Die is me nu beslist te klein maar ik wil 'm aan tijdens de Libellezomerweek en Sonja Bakker helpt me daarbij:)

Wel slaagde ik er voor een enorm leuke sjaal voor Dieuwertje en wat kleding voor Aukje. Ik was in het totaal 24 euro kwijt voor een dikke sjaal, een spijkerbroek, twee haltershirtjes, een zwart vestje en die zomerrok.

Is er leven ná Barcelona?

"Ha Kitty,
Hoe is het nu met je? Kun je de draad van je leven weer een beetje oppikken? Ben je blij weer thuis te zijn of mis je Barcelona ook?"

Lief zo'n welgemeende vraag :)
En ik denk dat meer mensen zich dat afvragen.

Het gaat goed met me. Hoewel ik in Barcelona geconfronteerd werd met wat dingen waardoor ik op dit moment wat zit te piekeren over 'mijn ikje'. Misschien moet ik daar niet zo zwaar aan tillen, het was geen heftige confrontatie. Maar het toont me wat feiten: ik kwam er achter dat ik mezelf sneller weg laat duwen dan dat ik had gedacht! Misschien wel voor de lieve vrede.
En ik weet nu ook dat ik minder soepel ben dan dat ik dacht: ik doe geen dingen die ik persé niet wil! (en dat vind ik van de andere kant ook een prima eigenschap hoewel ik daardoor 'a real pain in the ass' zal zijn geweest voor de initiatiefnemers)

4 Weken weg is heel erg lang. Niet als je met je gezin gaat want dan ben je met z'n allen. Maar in je eentje is het een erg lange tijd.
De eerste drie weken sta je jezelf geen heimwee toe. Je wilt niet verdrinken in verlangen naar je familie en bovendien heb je zoveel te doen en te zien dat je er ook niet de hele dag mee bezig bent.
Maar als de laatste week is aangebroken, begin je af te tellen. Ik in ieder geval wél! En dan voel je het verlangen naar je familie ineens heel sterk.
Wat ik vooral gemist heb gedurende deze maand dat is lichamelijk contact: je kind op schoot, tegen je man aan zitten, een snelle kus.
En hoewel je roommate (als je een goede treft) je heus wel omarmt als je het even moeilijk hebt, is dat niet te vergelijken met dát wat je met je gezin/familie hebt.

Ik ben weer thuis.
De dagelijkse teneur van 'wat eten we' is me door Sonja Bakker voor 9 weken ontnomen. Zij 'vertelt' me wat we gaan eten en dat is makkelijk :)
In Barcelona droomde ik niet van thuis maar thuis droom ik wel van Barcelona.
Dat komt waarschijnlijk ook door de filmpjes van de kandidaten die er nu nog zitten. Ik kijk trouw wat ze doen en gedaan hebben en ik kom dan steeds bekende pleintjes, straten tegen. En ik mis Barcelona klaarblijkelijk toch.
Of dat is omdat ik van de stad genoten heb of omdat het leven er min of meer zorgeloos was, dat weet ik niet. Misschien wel om beide redenen.
Maar ik zal mijn thuiskomst nooit vergeten: hoe blij ik was om mijn makker, mijn maatje André weer te zien.
Ik vind het heerlijk om weer te werken en met mijn collega's te dollen. De typsiche Kitty-humor komt weer tot z'n recht.
Ook Almere heeft mooie fotoplekjes, stom dat ik die nog niet eerder zag.
Ik wil wat vaker naar buiten en ik wil zéker minder tijd doorbrengen aan de computer.
Laat ik daarom maar snel hier afsluiten want dit logje is alweer veel te lang!!

Mevrouw van Meurs alsjeblieft!

Almeerse runt vier weken lang Bed & Breakfast in Spanje
Gepubliceerd op 26 januari 2007, 23:02

ALMERE/MICHELLE KOORING -

,,Het is geweldig, helemaal het einde", roept Kitty van Meurs (49) door de telefoon vanuit een Spaanse Bed & Breakfast (B&B).
De Almeerse is één van de Nederlandse vrouwen die voor vier weken een steentje bijdraagt aan Casa Libelle in Barcelona, een B&B gestart door het weekblad Libelle.

Een echte Libelle-lezeres is van Meurs naar eigen zeggen niet, maar wel is zij een vaste bezoekster van de Libelle Zomerweek.
Zo ook afgelopen zomer.
,,Ik was daar samen met mijn dochter en er stond zo'n castingtentje. Ik liep daar naar binnen voor mijn dochter. Niet dat het onze droomwens is dat ze fotomodel wordt, maar als ze dan een keertje zou willen poseren dan leek het mij voor zoiets keurigs als Libelle prima."
Eenmaal binnen bleken ze helemaal niet op zoek naar jonge modellen, maar naar de doorsnee-lezeressen en ging het 'Casa Libelle balletje' voor de Almeerse rollen. ,,Na een tweede screening in Aalsmeer ben ik voor Barcelona uitgenodigd."
Gekoppeld aan een kamergenoot, leven en werken elke keer vier lezeressen vier weken in het B&B.
,,Dat werken valt wel mee hoor. Het is eens in de vier dagen een ontbijtdienst en een kamer schoonmaken. Verder is het één grote vakantie waarin we per week drie filmpjes maken die op www.casalibelle.nl worden gezet zodat mensen onze activiteiten en het B&B kunnen volgen."
Door de koppeling aan één van de andere deelneemsters en de aanwezigheid van camera's is er weinig ruimte voor privacy. Toch benauwt dit van Meurs niet. ,,Je slaapt met z'n tweeën op één kamer, maar dit is geen moment vervelend.
Het klikt heel goed.
Wat de camera's betreft, die wennen heel snel. Wel is het soms gek dat we regelmatig 'spontaan' dingen voor de camera over moeten doen als de cameraman een actie van ons heeft gemist. Terug in Nederland kan ik zo in een soap meespelen", aldus een lachende van Meurs.

Ik werd telefonisch geïnterviewd, de tekst zou nog aan Libelle en mij worden voorgelegd en ook zou er een foto bij komen.
Nog geen tekst gezien, nog geen plaatje opgestuurd of het werd al gepubliceerd.
Waar ik mezelf ontzettend aan erger dat is het feit dat men mij van Meurs noemt.
Ik ben geen voetballer!!
Mijn naam is Kitty, Kitty van Meurs of mevrouw van Meurs!!

Dit was de foto die ik had willen sturen.

Het Casa Libelle-lied

Yo voy por mi camino, tú tienes tu destino…
Se juntan un momento con tó este sentimiento.
Y luego, dónde estarás tú luego?
Y luego, dónde estaré yo luego?
Hasta luego, Javier!
Y luego…No me llames Dolores, llámame Lola

NO ME LLAMES DOLORES, LLÁMAME LOLA
LA QUE SIEMPRE VA SOLA POR BARCELONA
BUSCANDO FOLLÓN
AY, AY, AY, LOLA

Me pregunto si es capricho, si es a ti a quién necesito.
Mi vía va pa'lante si estás o no conmigo.
Y venga, dame más besos… venga
Y venga, dame más noches… venga
Y venga, me encantó conocerloBienvenío Manuel!

NO ME LLAMES DOLORES, LLÁMAME LOLA
LA QUE SIEMPRE VA SOLA POR BARCELO
NABUSCANDO FOLLÓN
Venga, Manuel, que las cosas no se hacen solas que pa'tenerlas
hay que querer.
AY, AY, AY, LOLA

Busca, busca, busca que buscaBusca, busca, busca follón.
Las noches en vela con mucha cautela
Me meto en medio de to el mogollón.

Hola guapa

Dat spreek je uit als ola gwappa.
En het betekent zoiets als " Hallo spetter"
In het begin had een geen idee wat het betekende. Victor, van de Mar Bella aan de overkant, roept het altijd als ik binnen kom. Hij roept het naar ieder vrouw, ik heb dus geen illussies *lol*
"Hola guapa. que tal??"
Inmiddels ben ik zo ver dat ik "Hola guapo, muy bien. Y tu??" terug kan zeggen.
Victor is een klein, onoogelijk mannetje uit Zuid amerika. Hij is klein doch ijdel. Wij vermoeden dat hij zijn haar verft en zijn wenkbrauwen ook. Maar het is een schatje die ALTIJD breed lacht.
In de tweede week of zo liep ik langs zijn bodega en ik zwaaide naar 'm.
Het duurde slechts een paar seconden of de tweede deur ging open en Victor stond in de opening. "Hola guapa!!" en hij kwam naar me toe. Ik kreeg een hand en twee besos (kusjes) waarop ik hem vertelde dat wij in Nederland er 3 geven. Hij heeft zich heel snel aangepast. De oude snoeperd!!
De Mar Bella is een soort van stamkroegje voor de bewoners van la Casa en de crew van endemol/Libelle.
Ik kan niet zeggen dat het een smaakvol ding is. Het is hel verlicht en de grote tv staat er altijd (te hard) aan.
Maar Victor en Leo zijn grote schatten die hun best doen met je te communiceren. Je neemt de kakkerlakken op de koop toe. (GETVERDERRIE!)
Ze hebben er lekkere tapas hoewel ik elders leukere variaties heb aangetroffen.
Nee Victor is geen ' guapo' maar wel iemand waar ik beslist nog mee op de foto wil als herinnering.
Van de week weer even langsgaan. De tijd in Barcelona zit er bijna op!!